Hoe ziet Jenson het gekwetste kind?

Op weg naar je ware zelf

Er zijn 2 basismanieren waarop volwassenen vanuit de ontkenning van de pijn van hun jeugd reageren:

• de ene is de onderkoelde, soms met een onderstroom van woede, vaak gehanteerd door mannen
• de andere is de emotionele manier van reageren, meestal gehanteerd door vrouwen; vrouwen hebben vaak een relatie waarin ze verandering proberen te brengen

Beide reactievormen vinden hun oorsprong in de afweer van de ontkenning die het kind onbewust gebruikte, wanneer de kans bestond dat het zich bewust zou worden van de uitzichtloosheid van zijn situatie.

Persoon die meestal te weinig reageert, sluit zich af voor zijn emoties om pijn te ontlopen en persoon die te heftig reageert wel bij zijn gevoel kan komen, maar ook steeds maar poogt iemand of iets buiten zichzelf te veranderen - terwijl alles erop wijst dat dit zinloos is.

De gesloten onderkoelde reageerder is dus een 'vermijder', de emotionele reageerder een 'strijder'. Verband tussen deze verwrongen reactiepatronen, tussen vermijding en srijd, is wel dat de een zich tot de ander aangetrokken voelt omdat er een onbewust streven is naar vervulling van oude kinderbehoeften.
De strijder voelt de drang iemand te vinden die op zijn vader of moeder lijkt om te proberen die te veranderen, terwijl de vermijder op zoek is naar iemand die liefdevolle warmte en zorg kan geven en weinig tot niets terugvraagt. Uiteindelijk herscheppen we de negatieve aspecten van onze jeugd zonder ons daarvan bewust te zijn

Als we de realiteit van onze jeugd niet onder ogen durven zien en niet bereid zijn de pijn ervan te voelen, kunnen we nooit ophouden onszelf te beschermen op manieren die nergens toe leiden. Om ons bewust te worden van onze afweermechanismen moeten we allereerst gaan inzien wanneer we emotioneel reageren of strijd met iets of iemand voeren, en wanneer we ons afsluiten of pijn vermijden.

Strijd voeren:

• De aanpassing van het kind gaat over in de strijd van de volwassene, omdat de behoefte aan zorg, aandacht, steun, wat het ook maar is, nooit vervuld wordt en de poging die te krijgen door iemand anders te behagen, onbewust is.
• De valse hoop die door het onbewuste in het leven wordt geroepen, verhindert dat wij de uitzichtloosheid van de situatie beseffen en voelen.
• Deze geprogrammeerdheid gaat vanzelf door tot wij volwassen zijn, zodat de hoop levend kan blijven, een voortzetting van de bescherming die wij nodig hadden als kind, maar die nu overbodig is.

Vermijding:

• terugtrekken op meer subtielere wijze
• lijkt wel beschikbaar, maar klapt dicht zodra de communciatie emmtioneel lastig wordt
• en niet tot dieper contact met anderen in staat

Het vaststellen van je symbolen:

• wat we onbewust ook nog steeds proberen te krijgen of waartegen we onszelf ook nog steeds beschermen (die oude, onvervulde behoefte uit onze jeugd), het beïnvloedt onbewust onze gedachten, onze gevoelens en ons gedrag op de belangrijkste levensterreinen
• de meeste mensen gaan op bepaalde aspecten van het leven onbewust reageren vanuit het perspectief van het kind dat ze waren, i.p.v. vanuit dat van de volwassenen die ze zijn, deze aspecten staan altijd centraal in hun leven en omdat zij erop reageren als "kinderen", zijn dit hun 'symbolen'.
• de herkenning van je elementaire geneigdheid (strijd voeren of je afsluiten), zal je helpen bepalen wie of wat voor jou als volwassene een symboolwerking heeft

Objectieve zelfobservatie:

• aandacht besteden aan alles wat je consequent het gevoel geeft dat je weer het kleine kind van vroeger bent

Het observeren van je respons: bewustwording van de afzonderlijke functies van je emotionele reacties.

Bewuste keuzes maken: het proces van het proberen de effecten van het verleden te overwinnen kan de cyclus van de gezinsproblematiek die van generatie op generatie wordt doorgegeven, doorbreken.

De kunst van de zelfobservatie is de aanzet tot een authentiek bestaan als volwassene:

• objectieve zelfwaarneming: is een poging om ondanks onze gevoelens anders te reageren: eerst dienen we twee struikelblokken te overwinnen:
  1. de kracht van onze impulsen: de zich herhalende patronen van strijd of vermijding herkennen, dan bewuste poging doen om deze diep ingesleten reacties te 'doorbreken' en proberen te observeren wat je voelt, je afweer wordt het snelst afgebroken door het tegenovergestelde te doen van wat je op zo'n moment eigenlijk wilt doen.
  2. angst, die opkomt wanneer je de afweermechanismen loslaat. Deze waren de manieren waarop je jezelf beschermde tegen pijnlijke emoties die voor jou als kind de dood hadden kunnen betekenen.