Wat heeft Hellinger mij bijgebracht i.v.m. het gekwetste kind?

Hellinger stond aan de wieg van het systemisch werk. Systemisch werk is een therapeutische methode die gericht is op familiesystemen. Thema's waar we als individu mee worstelen, vinden dikwijls hun oorsprong in de familie waarin we zijn opgegroeid en openbaren zich in onze huidige relaties. Sommige patronen worden van generatie op generatie doorgegeven. Hellinger werkt met zijn familieopstellingen op een diep zieleniveau. Een systeem is een gemeenschap die zich over meerdere generaties uitstrekt.
Hij heeft een diep respect voor de beweging van de ziel.

Een familie is een platform van waaruit je vertrekt om te groeien; je dient door de problematiek van je familie, van je jeugd te gaan en zo kom je verder. Door je afkomst te aanvaarden, aanvaard je ook jezelf.

Wat is de meerwaarde van Hellinger t.o.v. het contextuele? Het contextuele richt zich op het rechtstreekse gezin, terwijl Hellinger daarenboven een verbinding legt met het grotere geheel (grootouders, ouders, kinderen), dus de generatielijn.

Een constellatie geeft hem of haar een opening naar grotere persoonlijke vrijheid en tegelijkertijd inzicht in de grondregels van liefde en verbinding.
"Wat is de naam van het verlangen", vraagt ze de wijze. Na een lange zoektocht antwoordt hij haar: "Eén ding kan ik je wel zeggen: de naam van het verlangen volgen betekent: thuskomen."
Een familieopstelling, een tableau – vivant, geeft een diepgaand inzicht in jezelf, de dynamiek in familiesystemen en de kracht van de liefde die menselijke relaties stuurt.

Er zijn drie basisregels die gehanteerd worden bij familieconstellaties:

1. Ieder heeft het recht op een eigen plek (erbij horen). Voorbeeld: als er iemand wordt buitengesloten gaat dikwijls iemand anders van het gezin iets doen omdat verbroken evenwicht te herstellen.
2. Respect voor hiërarchie. D.w.z. wie eerst komt, staat hoogst in de rij. Voorbeeld: dat is ook zo in hersamengestelde gezinnen: de biologische ouder staat dichter bij dan de adoptie- of stiefouder, het is daarbij belangrijk dat de adoptie- of stiefouders de biologische ouders ook eren.
3. Balans van geven en nemen. D.w.z. de ouder geeft, het kind krijgt. Tussen partners dient er een evenwicht te zijn tussen geven en nemen.

De leden van een systeem kunnen onbewust in het lot van de anderen verstrikt raken. Deze lotsverbondenheid werkt het sterkst tussen ouders en kinderen, broers en zussen en tussen partners. Naast deze sterke lotsverbondenheid is er een sterke binding tussen leden uit een vorige generatie, die plaats hebben gemaakt voor de personen uit de huidige generatie.
Het doel van een constellatie is de verstrikkingen van de cliënt met een ander uit zijn familiesysteem zichtbaar te maken. Een vorm van verstrikking is een onbewuste identificatie met iemand uit het familiesysteem, die buitengesloten of niet geëerd is. De cliënt voelt, denkt en gedraagt zich dan onbewust naar het beeld van diegene. Vaak neemt hij hiermee een taak over van de ouders of grootouders uit loyaliteit aan zijn familiesysteem.
Als b.v. de ouders of grootouders onvoldoende hebben gerouwd om een overleden kind of als een familielid is buitengesloten omdat hij in de oorlog 'fout' is geweest, dan wil het kind diegene alsnog een plek geven. Het hele familiesysteem is pas rustig, als ieder lid van dat systeem een eigen plek heeft.