|
Wat heeft Hellinger mij bijgebracht i.v.m. het gekwetste
kind?
Hellinger stond aan de wieg van het systemisch werk. Systemisch
werk is een therapeutische methode die gericht is op familiesystemen.
Thema's waar we als individu mee worstelen, vinden dikwijls
hun oorsprong in de familie waarin we zijn opgegroeid en openbaren
zich in onze huidige relaties. Sommige patronen worden van
generatie op generatie doorgegeven. Hellinger werkt met zijn
familieopstellingen op een diep zieleniveau. Een systeem is
een gemeenschap die zich over meerdere generaties uitstrekt.
Hij heeft een diep respect voor de beweging van de ziel.
Een familie is een platform van waaruit je vertrekt om te
groeien; je dient door de problematiek van je familie, van
je jeugd te gaan en zo kom je verder. Door je afkomst te aanvaarden,
aanvaard je ook jezelf.
Wat is de meerwaarde van Hellinger t.o.v. het contextuele?
Het contextuele richt zich op het rechtstreekse gezin, terwijl
Hellinger daarenboven een verbinding legt met het grotere
geheel (grootouders, ouders, kinderen), dus de generatielijn.
Een constellatie geeft hem of haar een opening naar grotere
persoonlijke vrijheid en tegelijkertijd inzicht in de grondregels
van liefde en verbinding.
"Wat is de naam van het verlangen", vraagt ze de
wijze. Na een lange zoektocht antwoordt hij haar: "Eén
ding kan ik je wel zeggen: de naam van het verlangen volgen
betekent: thuskomen."
Een familieopstelling, een tableau – vivant, geeft een
diepgaand inzicht in jezelf, de dynamiek in familiesystemen
en de kracht van de liefde die menselijke relaties stuurt.
Er zijn drie basisregels die gehanteerd worden bij familieconstellaties:
- Ieder heeft het recht op een eigen plek (erbij horen).
Voorbeeld: als er iemand wordt buitengesloten gaat dikwijls
iemand anders van het gezin iets doen omdat verbroken evenwicht
te herstellen.
- Respect voor hiërarchie. D.w.z. wie eerst komt,
staat hoogst in de rij. Voorbeeld: dat is ook zo in hersamengestelde
gezinnen: de biologische ouder staat dichter bij dan de
adoptie- of stiefouder, het is daarbij belangrijk dat de
adoptie- of stiefouders de biologische ouders ook eren.
- Balans van geven en nemen. D.w.z. de ouder geeft, het
kind krijgt. Tussen partners dient er een evenwicht te zijn
tussen geven en nemen.
De leden van een systeem kunnen onbewust in het lot van de
anderen verstrikt raken. Deze lotsverbondenheid werkt het
sterkst tussen ouders en kinderen, broers en zussen en tussen
partners. Naast deze sterke lotsverbondenheid is er een sterke
binding tussen leden uit een vorige generatie, die plaats
hebben gemaakt voor de personen uit de huidige generatie.
Het doel van een constellatie is de verstrikkingen van de
cliënt met een ander uit zijn familiesysteem zichtbaar
te maken. Een vorm van verstrikking is een onbewuste identificatie
met iemand uit het familiesysteem, die buitengesloten of niet
geëerd is. De cliënt voelt, denkt en gedraagt zich
dan onbewust naar het beeld van diegene. Vaak neemt hij hiermee
een taak over van de ouders of grootouders uit loyaliteit
aan zijn familiesysteem.
Als b.v. de ouders of grootouders onvoldoende hebben gerouwd
om een overleden kind of als een familielid is buitengesloten
omdat hij in de oorlog 'fout' is geweest, dan wil het kind
diegene alsnog een plek geven. Het hele familiesysteem is
pas rustig, als ieder lid van dat systeem een eigen plek heeft.
|