Deze
natuurwet, te vergelijken met de Wet van Zwaartekracht, stuurt
ons leven op aarde, plaatst ons onherroepelijk voor de gevolgen
van ons eigen handelen, waardoor we, willens nillens, door wel
en wee, gestaag en in laatste instantie onafwendbaar gepulseerd
worden tot ontwikkeling, bewustwording en groei.
Het leven laat ons niet los. Zend ik een impuls uit dat tegen
de dynamiek, de intentie van het leven ingaat, dan sorteer ik
een reactie die daarvan een afspiegeling is, die op dezelfde
trilling resoneert om me bewust te maken van mijn actie. De
trillingsfrequentie van mijn eigen structuur is bepalend voor
de gevolgen die zich progressief op alle niveau's van mijn bestaan
zullen voltrekken.
Het handelen vanuit eigen wils- of persoonlijkheidsaspecten
die tegen de dynamiek van het Leven ingaan, zullen onherroepelijk
(wetmatig) gevolgen voor mezelf teweeg brengen die me kunnen
helpen om bewust te worden van deze wilsaspecten.
De eerste signalen of gevolgen die daaruit zullen ontstaan situeren
zich op het niveau van mijn gevoelens in de vorm van emotionele
pijn.
De Wet van Actie en Reactie is als een soort ingebouwd systeem
dat helpt om te voorkomen, dat helpt om inzicht te verwerven
en bewust te worden, dat helpt om te genezen.
De reactie is een kans om de eigen gerichtheid van mijn actie
te evalueren, hetzij te waarderen vanuit de vreugde die ik heb
ervaren als gevolg, hetzij te bevragen vanuit de emotionele
pijn die ik eraan beleefd heb.
Met andere woorden in de wijze waarop ik ageer in de omstandigheden,
situaties of gebeurtenissen, bij fysieke kwalen of ziektes,
tegenover de mensen die ik op mijn levenspad tegenkom, en de
gevolgen daarvan voor mezelf, hetzij vreugde hetzij pijn, kan
ik iets te weten komen over hoe ik in het leven sta.
In de school vroeger was het gemakkelijk zolang het ging over
dingen die ik al kende. Het werd moeilijk op moment dat er stof
gepresenteerd werd waarvan ik nog geen kaas gegeten had. De
moeite die ik ermee had was het gevolg van mijn tekort, mijn
gebrek aan kennis tot dan toe.
In het leven is het net hetzelfde. Ga ik me bijvoorbeeld irriteren
aan omstandigheden, mensen, situaties, uitspraken, enz. dan
betekent dit dat ik zelf iets te kort heb om er mee te kunnen
omgaan.
Irritatie is het gevolg van mijn eigen tekort.
Als perfect voor mij nog maar amper goed genoeg is, dan kan
ik het wat vrijer genieten van anderen niet verdragen, vind
ik het nonchalance en een tekort aan levensernst.
Hoe kunnen we met deze irritaties, met die emotionele pijn omgaan?
Voorbeeld: de behoefte van mijn collega om steeds in
het middelpunt te staan, irriteert me.
- Stap 1: wat is het thema van mijn irritiatie? Wat irriteert
me? In dit voorbeeld: 'de grote vraag naar aandacht, te
veel plaats in nemen, anderen bepalen'.
- Stap 2:dit thema op zijn twee polen bevragen in mijn
eigen leven: 'te veel, te weinig', en bekijken hoe 'ik'
datzelfde doe: bijna altijd 'anders' dan de persoon die
me irriteert, of vanuit andere gronden.
In dit onderzoek op het niveau
van het irriterend gedrag of van je gelijk blijven staan is
jezelf een alibi geven om niets te moeten doen aan jezelf.
Ter overweging: De grootste kloof tussen vader en zoon,
is... hun gelijkenis. Het lastigste kind is misschien wel
het kind dat het meest van je houdt.
Als een echtgenoot 'trouw' wil zijn, is hij -naast steun-
ook slijpsteen.
Als ik in die zin werk met die eigen wilsaspecten, ze heb
leren kennen en loslaten, kan ik met het (vroeger irriterend)
gedrag van de andere ook anders omgaan waardoor ik ook voor
diens ontwikkeling iets anders kan betekenen.
Of de andere daarvan dan gebruik wil of kan maken, is zijn
verantwoordelijkheid.
Zoals de volkswijsheid zegt: 'Wil je de wereld veranderen,
wil je daarvoor iets betekenen, begin bij je zelf.' Het werkt
niet anders.
En na deze inleiding: Het werk
van Dr. Edward Bach.
© 2001 De teksten over emotionele pijn zijn overgenomen
van Jef Strubbe,
met zijn toestemming, waarvoor onze dank. Bach® Bloemen Remedies,
De Walnoot
vzw - E-mail
|
|
Psychotherapie
Je bent hier