Als ik stilstond bij het woord 'emotionele pijn' dan kwam er bij mij iets op van 'het hoort bij het leven net als vreugde'. - Emotionele pijn bij het verlies van een kind, een dierbare vriend of vriendin, het verlies van je werk, een scheiding, moeilijke passages in het leven. -

Wat ik echter in mijn eigen leven geleerd heb is dat emotionele pijn ook emotioneel 'lijden' kan worden, en dat dit meestal afhankelijk is van en/of in evenredigheid is met wat ik zou noemen de graad van mijn gehechtheid, mijn verlangen, met het één of ander wilsaspect dat we zelf in het leven leggen. Het zijn die wilsaspecten, die verlangens die de duur en de intensiteit van dit emotionele lijden bepalen.

Voorbeelden:

• Ik kan het heel erg vinden of het kan me erg verdrieten of ontgoochelen dat mijn ouders het niet goed van me vinden of me niet steunen in het feit dat ik een huis gekocht heb in de stad, dat ik wil gaan samenwonen, of dat ik een carrière wil uitbouwen in het leger terwijl ik er zelf zo blij of enthousiast over ben. In dat soort zaken horen ouders hun kinderen toch te steunen!
• Het kan zijn dat ik het als erg pijnlijk ervaar dat mijn jongste zoon van 12-13 jaar nauwelijks wat vertelt over wat hij meemaakt in de school, op een feestje, van een spelnamiddag en zich in het gezin sterk isoleert. Nog pijnlijker kan het worden wanneer ik merk dat het hem helemaal niet goed gaat, dat hij met zorgen of problemen zit te wroeten, dat hij last heeft met zichzelf of met een verdriet zit te vechten en dat hij daar helemaal niets over vertelt aan jou, zeker wanneer je dan regelmatig vaststelt dat hij aan de voordeur soms meer dan een uur ronduit staat te vertellen tegen enkele vrienden die even langskwamen. Aan jou besteedt hij amper vijf minuten per dag en dan nog met de nodige moeite.

We vinden het zo normaal dat ouders hun kinderen in zulke beslissingen steunen, we vinden het normaal dat ouders de plek bij uitstek zijn waar kinderen met hun moeilijkheden en problemen naartoe gaan.
Nog meer: we 'verwachten' het.
Kan ik deze verwachting, dit verlangen, mijn wil niet ontkoppelen dan kunnen die machteloosheid en dat niet gesteund worden uitgroeien tot een hele brok pijn en verdriet, en heel veel energie gaan kosten tot zover zelfs dat ik er op termijn van tijd ook ziek van word.
En dat zeggen we ook vaak: 'dat maakt me ziek' of 'ik word daar nog ziek van'.
Kan ik deze verwachtingen terug trekken en begrip ontwikkelen voor de wijze waarop ieder op zijn manier naar de dingen kijkt, via zijn weg tot ontwikkeling komt, dan lijd ik aan dit soort situaties niet meer, of als het weer even de kop zou opsteken kan ik het vrij snel weer omkeren omdat ik de sleutel ken, nl. mijn eigen verwachting, mijn eigen wilsaspect.
Kan ik deze wilsaspecten bewust worden en loslaten, zoals de vader die in de parabel van de verloren zoon elke dag enkel op de berg op de uitkijk ging staan en ook niet meer dan dat, dan valt dit lijden van me af, ook al passeert mijn kind -voor zijn bestwil - zoals in de parabel langs de hoeren, de varkens, honger en armoede.
Ik mag het dan nog anders leuker vinden, maar het 'lijden' is er niet meer.
Het zijn deze wilsaspecten die de pijnlijke emoties creëren, waardoor in ons energetisch systeem (chacra's en energiebanen) vervormingen, wrijvingen of storingen ontstaan.
Elk van deze energiepoorten staat in rechtstreekse verbinding met een endogene klier die het functioneren van een biologisch orgaan bestuurt.
Dit is de weg waarlangs we op termijn van tijd ziekte kunnen ontwikkelen met als vertrekpunt, de plaats van ontsporing, dat wilsaspect waarvan die pijnlijke emotie, die emotionele pijn, het eerste signalement is.
Hahneman noemt deze wilsaspecten niet toevallig 'mentalen'.
Meteen stoten we hier op een eerste hulplijn bij het omgaan met emotionele pijn!
Het feit dat het afwijken van de weg onder invloed van deze wilsaspecten onherroepelijk emotionele pijn installeert, is gebaseerd op de: Wet van Actie en Reactie.

Mandala vzw

Hulp aan koppels ...

Waarom zou je kiezen voor relatietherapie?