A s t r o l o g y - Mandala

Kt Boeher wrote in her book p. 16: "There were only two available options: either the celestial equator or the Via Solis, the Ecliptic."

Uitgangspunten:
De declinatie geeft de schijnbare hoogte aan van de Zon in het equatoriaal coördinatenstelsel. Waar het in werkelijkheid om gaat, is de schuine stand van de aardas, waarrond de aarde dagelijks draait terwijl het zijn jaarlijkse baan rond de Zon aflegt.
En de lengte geeft de afstand aan langs de ecliptica gemeten vanaf het lentepunt in het ecliptisch coördinatenstelsel. Waar het in werkelijkheid om gaat, is de beweging van de aarde om de Zon.
Als je dus de schijnbare baan van de Zon om de aarde wil beschrijven, dan heb je twee begrippen nodig: namelijk: het begrip lengte en het begrip declinatie. Beide begrippen zeggen iets over de aarde, beide gebeuren op dezelfde moment en zeggen iets over hetzelfde hemellichaam.
We leggen ook de nadruk op het begrip schijnbaar. Zo zien we de Zon dagelijks opkomen en ondergaan, maar dit is schijnbaar! We weten immers dat het de aarde is die rond de Zon draait. Zo weten we ook dat beide begrippen deel uit maken van twee verschillende coördinatenstelsels. Maar vanuit de aarde gezien, vertegenwoordigen deze twee verschijnselen (het draaien van de aarde om zijn as in een bepaalde hoek of declinatie, en het tegelijk draaien van de aarde om de Zon weergegeven door zijn positie op de ecliptica via de ecliptische lengten) twee delen van één activiteit: namelijk de relatie van de aarde met de Zon. Deze relatie wordt in de efemeridenboeken weergegeven door de posities van de Zon in de (ecliptische) lengten en de declinaties.
Beide zijn schijnbare maten vanuit het perpectief van de aarde zoals we de Zon zien aan de hemelsfeer. Vanuit de lengten zien we de Zon in de achtergrond van de graden van een sterrenteken dat opposiet ligt tegenover de aarde. Vanuit de declinatie is de Zon opgetekend zoals die schijnbaar declineert en inclineert (inclinatio = helling) vanuit de positie van de Solsticepunten.
Alles draait hier dus om schijn!

De positie van de Zon in een bepaalde Noorder- of Zuiderdeclinatiegraad correspondeert rechtstreeks met een bepaalde graad van een specifiek zodiakaal sterreteken in zijn stijging en en met een andere bepaalde graad van een ander specifiek zodiakaal teken in zijn daling en met de jaarlijks terugkerende posities.
Vandaar dat declinatiegraden rechtstreeks kunnen gerelateerd worden met graden van ecliptische lengte.
Voorbeeld:
Wanneer de Zon in declinatie (schijnbaar) op 14°20' Noorderdeklinatie staat, dan zal de ecliptische lengte in zijn klimming naar het Solsticepunt (0°00' Kreeft) op 8°29' Stier staan, en +/- voorkomen op 29 april van elk jaar; nadien na het bereiken van het Solsticepunt, komt de Zon in zijn daling ook op 14°20' Noorderdeklinatie te staan, en dit zal samen vallen met de ecliptische lengte van 21°01' Leeuw, en jaarlijks voorvallen +/- op 14 augustus van het jaar. Deze punten worden de antiscia (van het Grieks anti = tegengesteld, opposiet scia = schaduw) genoemd.

Als je van 0° Ram op de equator omhoog gaat tot het punt waar de rechte klimming de Kreeftskeerkring snijdt, en dan terug naar 0° Weegschaal, en dan weer verder tot het punt waar op 270° rechte klimming, waar deze de Steenbokskeerkring snijdt, en dan terug tot het beginpunt 0° Ram, dan heb je een lijn die de ecliptica weerspiegeld in relatie tot de equator en declinatie op aarde.
Elke declinatiegraad kan gelijkgesteld worden met een bepaalde ecliptische lengtegraad, vandaar dat het pad getrokken door de Zon's schijnbare declinatie en het pad van de ecliptica doorheen de oppervlakte van de aarde met elkaar kunnen gekoppeld worden, en beide zijn in werkelijkheid het resultaat van twee activiteiten van de aarde zelf, namelijk het draaien rond zijn hellende as en het draaien rond de Zon.
Nogmaals het is op basis daarvan dat de seizoenen ontstaan, vndaar hebben we kardinale punten, vandaar hebben we antiscia, vandaar komen we erbij dat ecliptische lengten en declinaties kunnen gelijkstellen, en vermits ze samen voorkomen, deze twee metingen dezelfde gebeurtenis in de tijd vertegenwoordigen.